เขียนโดย ธีร์/อันมัย

…

ก่อนค่ำวันก่อน

ประตูห้องสองบานเปิดกว้าง

พัดลมเพดานทุกตัวยังคงหมุน

แอร์คอนดินชั่นสองเครื่องยังคง กระหึ่ม

ไอเย็นแผ่ซ่านเจือจานออกมานอกห้อง

ไฟทุกดวงสว่างไสว  เก้าอี้ทุกตัวว่างเปล่า

พื้นห้องเกลื่อนด้วยกล่องนม  ถุงขนม ถ้วยพลาสติก ทิชชู กระป๋องน้ำอัดลม

อาจารย์และนักศึกษาละทิ้งห้องเรียน ไปนานแล้ว

แต่ทุกอย่างข้างในห้องยังคงดำรง อยู่ในสภาพเช่นนั้น

และนี่ไม่ใช่ครั้งแรก  และไม่มีทางเป็นครั้งสุดท้าย

…

๒

…

ครึ่งชั่วโมงแล้ว

๑๕ คือ จำนวนนักศึกษาที่เช้าชั้นเรียน

๑๘ คือ คนที่ยังไม่ปรากฏกายในห้องเรียน ตอนเก้าโมงเช้า

คนที่มาก่อนบอกว่า พวกเขายังไม่ตื่นนอน

ห้องเรียนกำลังรบกวนเวลาพักผ่อนของ คนหนุ่มสาว

…

๓

…

สองสามปีมานี่

คำตอบจากนักเรียนที่เข้าสอบสัมภาษณ์ เรียนต่อมหาวิทยาลัย ว่างเปล่า

นักเรียนไม่มีความรู้  สิ่งที่รู้ไม่ได้ส่อให้เห็นอนาคตที่ดีของประเทศชาติ

ในร้อยอาจจะมีเพียง  ๕ ที่น่าจะฝากฝันฝากหวังกับพวกเขาได้

แต่มหาวิทยาลัยบ้านนอกหรือจะเป็นที่ มั่นหมายของคนเก่งอย่างนั้น

…

เด็กทุกวันนี้มีทางเลือกมากมาย

เพราะระบบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยมัน เปิดกว้างให้พวกเขา

จนทำให้เขากลายเป็นพวกมีโอกาสมาก มายมหาศาล

แต่การมีโอกาสก็ไม่ได้หมายความ ว่า  ปราศจากวิกฤต

…

สิ่งหนึ่งที่พบเสมอ  ก็คือ

เมื่อพวกเขามีโอกาสมากขึ้น

ความกล้าหาญที่จะเผชิญหน้าชะตา กรรมเพียงลำพังของพวกเขาถดถอย

หลายคนมาเรียนที่นี่ เพราะใกล้บ้าน

หลายคนเลือกสอบเข้าบางคณะเพราะ คะแนนไม่สูง

ถามพวกเขาว่า ความฝันของเขาอยู่ที่นี่ไหม คำตอบคือไม่

เมื่อถามทำไมไม่ไล่ตามความฝันสูงสุด ของตัวเองไกลกว่านี้

คำตอบ ก็คือ  เอาที่ชัวร์ไว้ก่อน save play ไว้ก่อน

หลายคน จบ ม.๖  ไม่รู้แม้แต่ชื่อเมืองหลวงของกัมพูชา

แต่นโยบายทำการศึกษาให้เป็นการ ค้าก็พร้อมจะอ้าแขนรับพวกเขามาจับจ่าย

และใช้ชีวิตให้หมดเปลืองไปอย่างไม่ รู้สึกรู้สาอะไร

…

๔

..

สี่ปีกว่าแล้ว

ผมเป็นกรรมกรสอนหนังสือในโรงเพาะ เลี้ยงคนง่อยเปลี้ยในวัยเจริญพันธุ์

เพื่อนอาจารย์บางคนบอกว่า

หากคนส่วนใหญ่ที่มาใส่ยูนิฟอร์มนัก ศึกษาตัดสินใจลาออกไปทำมาหากิน

ครอบครัว ประเทศชาติ และตัวเขาน่าจะมีอนาคตกว่ามาเสียเวลาเหลาะแหละ เหยาะแหยะในมหาวิทยาลัยตั้งสี่ห้าปี

๔ – ๕ ปีสำหรับคนทำมาหากินนั้น  เปลี่ยนหน้าเป็นหลัง สามารถรังสรรค์บันดาลการงานอนาคตได้มหาศาล

แต่ ๔ – ๕ ปีของคนที่ไม่มีความฝันมันหมาย ถึงอะไร

เพราะลำพังความฝันส่วนตัวยังมืดมัว พร่าเลือน

แล้วความฝันสาธารณะล่ะ ?

ความหวังที่จะได้เห็นการอุทิศต นเพื่อคนอื่น

เราจะยังคงคาดหวังจากพวกได้ไหม ?

…

๕

…

แล้วยังไง ? ทำไมหรือ ?

ไม่รู้สิ  “สมอง” กับ “ส้นตีน” อาจจะต้องสัมพันธ์กันมากขึ้นกระมัง

เมื่อพวกเขา – คนหนุ่มสาวอยู่ในที่ที่เรียกว่า “สังคมแห่งปัญญา”

ก็กลับพบว่า ความมุ่งมั่นเพื่อเอาสติปัญญากลับอ่อนล้าและถดถอย

ครั้นเมื่อกลับไปสู่วิถีการผลิตอัน เป็นรากเหง้าของชีวิตพวกเขา

ก็พบว่า เขาและเธอกลายเป็นพวกตีนบาง และง่อยเปลี้ย  กลัวเสียเหงื่อ

ขณะที่ “สำนึกสาธารณะ” คงอยู่ไกลออกไปหลายช่วงตัว

ภาพห้องเรียนที่ถูกทิ้งร้างไว้

ขณะที่กระบวนการสูบใช้พลังงานที่มา จากการปล้นชิงจากคนจน

ยังคงดำเนินต่อไปอย่างไร้ประโยชน์

…

จะหลงเหลือความหวังใดกับการศึกษา

หนุ่มสาวผู้ไฝ่ฝันถึงดวงดาวเพื่อคน อื่น

จะมีให้เราฝากฝันกันสักกี่มากน้อยเชียว?

——————

ขอบคุณเรื่องราวดีๆ  ของ ธีรพล อันมัย http://www.oknation.net/blog/teeanmai